11.02.2016

Waar is het jaar 2016?

Het blogjaar 2016 is voor Nidri Yachting onbestaand gebleven! Ondanks alle goede voornemens is er van bloggen niets in huis gekomen dit jaar. Ondertussen behoort ook dat stilaan tot de traditie!

Maar kijk: we hebben nog twee maanden om daar iets aan te doen!

Ik schrijf gewoon een chronologisch verslagje van de gebeurtenissen tijdens het voorbije vaarseizoen. En maak nieuwe voornemens voor het jaar 2017: we gaan de blog nieuw leven inblazen... Beloofd  :-).

Het zag er anders niet zo goed uit tijdens de wervingsperiode voor 2016: de Syrische vluchtelingcrisis was nog in volle gang, de onderhandelingen met Erdogan om de Turkse grenzen te sluiten waren nog niet afgesloten, en de aanslagen in de Bataclan en op onze Nationale luchthaven waren niet van aard om mensen over te halen om naar de Egeische Zee te komen...

Maar! De afwezigen hadden gelukkig weer eens ongelijk! Het is een prachtig zeiljaar geworden. Het weer zat absoluut mee, onze eilandjes lagen er prachtig bij en de Grieken waren zoals elk jaar opnieuw ongelooflijk gastvrij voor iedereen. Ondanks tegenslagen zoals stijgende btw, hot-spots voor de vluchtelingen, krimpende toeristen-aantallen en bakken kritiek van de Europese partners bleven zij hun eigen optimistische zelf en verwelkomden ons in elke haven en taverne met hartverwarmend vertoon.

Ook ons bootje, de vertrouwde "Q" heeft zijn beste (polyester)beentje voorgezet! 
De schade die we het jaar voordien hadden opgelopen (op een rots geknald met de onderkant van de kiel wegens een afgebroken koppelingskabel tijdens het aanlegmanoeuvre in Lakki) bleek zeer goed mee te vallen: de kiel en zijn kielbouten hadden geen krimp gegeven en buiten een vuistdikke homp lood die helemaal onderaan van zijn plaats was gedrukt was er niets aan de hand. Dat vuistje lood hebben we vervangen door een gelijke hoeveelheid roving-mat en polyester en: de balans van het schip is niet... uit haar lood geslagen :-).

De nieuwe werf (Artemis boatyard in Leros) is een goede gok gebleken. Het materiaal is er hyper-modern (zie bijgaande foto) waardoor we niet meer moeten sleutelen aan het staande want om plaats te maken voor de overhangende travellift-constructie. Dat was bij voorgaande uit-het-water procedures altijd een klus van een half uurtje voor het verwijderen en een ietsje meer voor het terugplaatsen van het achterstag bij het tewaterlaten.
We hoeven ons ook geen zorgen meer te maken over potentiële beschadingen door de slings van diezelfde travelliftmachine, want die zijn er gewoon niet.
We kunnen dus gewoon rustig van aan de wal meekijken hoe de Q statig en geleidelijk uit het  water verrijst, gedragen door de hydraulische armen van de -Made in Holland- 50 ton trailer van Artemis boatyard, en hoe hij rustig naar zijn parkeerplaats word gereden op de imposant grote botenparking in het uiterste noorden van ons geliefde Leros.


 De Q verrijst uit het water

... en wordt naar zijn plaats gereden


En zo heeft de Q dan, rustend op zijn 6 steunpilaren op de rotsgrond van Artemis boatyard door de winter geslapen en hij is pas weer wakker geworden door ons bezoek in april.
Dat april-bezoek is ondertussen ook al traditie geworden want er moet toch elk jaar weer vanalles gebeuren om het schip uit zijn winterslaap te halen en helemaal vaarklaar te maken voor het volgend seizoen. Dit jaar hadden we gelukkig niet al te veel te doen! De dek-perikelen waren achter de rug, de verstaging nieuw sinds het jaar daarvoor en de zeilen nog steeds in optima-forma. We hadden dus wat tijd om ons te amuseren. En creatief te zijn!
Toen ik Lien voorstelde dat zij het anker al kon schilderen (in het wit, dan zie je het beter liggen op de blauwe achtergrond van de Egeïsche Zee) liet ze er geen gras over groeien! En, geef toe, het resultaat mag gezien worden: alleen een creatieve (vrouwelijke?) geest kan op zo'n gedacht komen. Ze vond dat de vissen er ook iets aan moesten hebben dat wij daar rondvaren :-).

 "Q" met zijn milieu-vriendelijk anker

Onze tochten ten noorden van Kos blijven een bron van plezier voor zeilers en niet-zeilers. Zo ook voor onze eerste gasten van het seizoen die allemaal tot de tweede categorie behoorden. Ze hebben na die eerste zeilweek de smaak zo te pakken gekregen dat ze ondergetekende al onmiddellijk willen inschakelen om deze winter voor een weekje of twee in de Caraïbische wateren te gaan zeilen.
Ik weet niet of het er in zit, want... wie gaat er dan uiteindelijk deze blog eens tot zijn einde schrijven :-)...