7.24.2011

Een nieuw seizoen... een nieuwe start...


We schrijven 22 juli 2011, de zon schijnt en er staat een noord-westelijk briesje van 3 a 4 beaufort. Rara waar zijn we? Neen, niet tussen Blankenberge en Oostende natuurlijk, maar, zoals de aandachtige blog-lezer al kon vermoeden: in de onvolprezen Griekse Sporaden!

Over bloglezers gesproken: mijn nieuwjaarsbelofte om deze rubriek wat vaker te voorzien van nieuw leesmateriaal is helemaal in het water gevallen. Maar tot daar aan toe: here we go voor de eerste keer dit seizoen, live vanuit Alonissos! ( weliswaar niet met webcam en andere twitter/ipad toestanden).

De “Q” is traditiegetrouw op de valreep in het water gegleden in Agia Kiriaki, op het einde van mei, een paar dagen voor onze eerste charter die op 4 juni vanuit Skiathos moest vertrekken. (let op de voorwaardelijke wijs). Wij hadden dus nog even de tijd om te bekomen van de voorbereidende werkzaamheden op de werf van de gebroeders Kouri in Agia Kiriaki (nabij Trikiri, Pileon, Magnesia om het wat beter te preciseren)



Na onze eerste gezellige avond in Platania waar we de Gavros (gefrituurde anschovis) rijkelijk met de lokale “lefko krasi” hadden doorgespoeld, zetten we op 1 juni koers naar Skiathos, tot op een bepaald moment de motor er plots, met een luide knal en daaropvolgend akelig gereutel, de brui aan gaf. Even schrikken, maar niet getreurd! De “Q” is tenslotte een zeilboot, en die kunnen ook zonder motor verder (zolang er wind is! ). Wij dus verder gezeild en vakkundig geankerd onder zeil in de nieuwe haven van Skiathos.
Het euvel bleek een gebroken kleppenveer te zijn, iets wat volgens de dieselmotorenkenners die ik daaromtrent raadpleegde heel zelden voorkwam, en hoogst ongewoon was. Waardoor ik dus maar 1 nieuwe veer met spoed uit Athene liet overkomen. Redelijk fier op mezelf, omdat ik, samen met een duitse vriend die al 30 jaar Dusseldorf met de Pileon heeft verwissseld, de klus in korte tijd en zonder al te veel brokken te maken had geklaard, vertrokken we dus (ondertussen met onze eerste gasten aan boord) met een opnieuw zoet lopende motor richting Sporaden...

Maar Murphy, die goede man, was ook mee ingescheept want enkele uren (wat zeg ik: 1 uur later): zelfde scenario als een paar dagen daarvoor, ttz luide knal, gereutel en .. wederom geen motor meer! Na onderzoek bleek dat een andere kleppenveer het ook begeven had, een paar cylinders verderop! Nog maar eens niet getreurd maar onder zeil richting Platania, waar het goed en makkelijk(er) ankeren is onder zeil en zonder motor.Je kan met zo'n motorloos ankermanoeuver niet aan de kant gaan liggen, en dus moesten we de zoetwatervoorraad op een wat onorthodoxe wijze aanvullen. Maar dat lukte dank zij de medewerking van de lokale bevolking wonderwel.


Na wat heen en weer gebeld te hebben en ongeveer iedereen die ik hier ken in alarmfase rood had gebracht, konden we alle kleppenveren ’s anderendaagsmorgens al vakkundig vervangen terwijl de gasten (ik wou bijna “nietsvermoedende gasten” schrijven, maar dat zou er wat over zijn...) van hun ontbijt aan boord genoten.





Quattordici "spring"-show 2011

Rond 10 uur konden we opnieuw de startknop indrukken en liep onze volvo weer als voorheen, met allemaal nieuwe veertjes en met een spinnend geluid als van een naaimachine. Maar Murphy was nog steeds aan boord, want toen we na een paar uur zeilen de motor weer opstartten hield die het na enkele minuten voor bekenen en viel opnieuw uit. Dit keer weliswaar zonder het voorafgaande gereutel van daarvoor. De bemanning was het ondertussen al gewoon dat we onder zeil ergens een onderkomen moesten vinden en we zijn dan helemaal tot in Melina gevaren, in de Golf van Volos, waar we ’s avonds met het laatste zuchtje wind, geheel volgens de regels van de kunst veilig voor anker konden gaan. Een vriendelijke Oostenrijkse vakantieganger van camping Holizon ( wij noemen het de “chinese camping” omdat het volgens ons “Horizon” moet zijn) heeft ons dan ’s morgens met zijn gummiboot met 80 pk buitenboordmotor binnengesleept in het haventje.
Dit keer bleek de motorpanne te wijten aan een grote luchtbel, die zich tijdens de voorgaande herstellingen in de leidingen had opgestapeld en er niet uit wou.


Om jullie maar te zeggen dat de start van het seizoen niet zo vlekkeloos verlopen is als verwacht en gewenst. Maar dank zij de cullinaire hoogstandjes van mijn master-chef Susan.....



......en de onvoorwaardelijke steun van de bemanningsleden Catherine, Edith, Bernard en Herman, zijn we die week al met al nog goed doorgesparteld. Als jullie ook eens een 20+ ton zeiljacht veilig willen ankeren zonder de motor te gebruiken en zonder brokken te maken, kunnen jullie vanaf nu alvast op een van hen beroep doen: zij weten er ondertussen alles van! .





....wordt vervolgd....