12.18.2009

welkom in Exuma National Land and Sea Park



Welkom in Exuma Land en Sea Park

We liggen goed vast aan een mooring boei in Welderick Wells, het centrum van het Exuma National Land and Sea Park, ergens halfweg in de Exuma cays.
Het wordt een kort berichtje, want terwijl ik dit schrijf, op het terras van het hoofdkwartier van dit park, zie ik vanuit het westen donkere regenwolken op ons afkomen. Ik schat dat ze nog een uurtje nodig hebben om tot hier te komen. Die wolken zijn de voorbode van een koudfront dat vanaf Florida op ons af komt en ons de volgende 48 uur zal bestoken met zuid-west tot westelijke winden tot 40 knopen. Niet echt om met onze 36 voeter doorheen te ploeteren. We hadden slechtere plaatsen kunnen treffen om het front uit te zitten: het is hier fabelachtig mooi, met een aantal goed onderhouden en sterke boeien om ons op onze plaats te houden, koraalriffen en eilandjes rondom om de golfslag tegen te houden, en witte stranden en zandbanken binnen handbereik om, wie zal het zeggen, toch nog eens te gaan zonnen vooraleer we de boei binnenkort weer losgooien.
Binnen een paar dagen moeten we Nassau kunnen bereiken, want op 23 december spelen we gastheer en gastvrouw voor de uit de sneeuw komende Belgen.
Tot binnenkort.




ps: dit visje zat deze morgen onder de dinghy: wie weet wat het is?

12.13.2009

Beste Blog lezers,

Hier zijn dan de eerste berichten uit de Bahamas. Zoals al aangekondigd via allerlei kanalen (van Willebroek, Gent-Terneuzen enz) hebben Susan en ik de handen in elkaar geslagen om deze winter in de Bahamas zeiltochten te organiseren aan boord van Rosie, het zeiljacht van Susan in Exuma.
“Rosie”, dat is de naam van haar boot, is een Pearson 36, Amerikaans van makelij, en geschikt voor 5 à 6 mensen.
De Bahamas waren voor mij een onbekend gebied maar ik wou er al lang eens naartoe. En ik moet zeggen dat het een ongelooflijk zeilgebied is. Wij zijn hier nu geparkeerd in een “hurricane-hole” (hole number 1) op Stocking Island, tegenover Saint George, “hoofdstad” van Great Exuma.
Die Exumas zijn een parelsnoer van eilanden, een eindje ten noorden van Cuba en ten oosten van Miami, die zich uitstrekken van het zuidoosten naar het noordwesten, over een lengte van zo’n 140 zeemijlen ( 4 a 5 dagen varen als je het no-stress wil houden). Ten oosten van dit snoer is de zee heel diep – ze noemen het ‘the tongue of the ocean’- en ten westen is het compleet omgekeerd: daar liggen de fameuze Bahama-banks, met een diepte van 0 tot 3 meter. Voor een Europese zeiler niet direct het ideale speelterrein. Af en toe kan je onderweg via een zogenaamde ‘cut’ van de ene naar de andere kant oversteken. Maar dat kan je alleen als de wind het toelaat, en de stroming niet te sterk is, en er niet te “coralheads” net onder de oppervlakte steken. Het belooft dus een spannende onderneming te worden.
Morgen maandag (14 december) vertrekken we van hier richting Nassau, waar onze eerste opvarenden aan boord komen. We denken er een dag of 5 over te doen. De “no-stress way”, want dat is wel de bedoeling.
Volgende blog hopelijk voor kerstmis. Stay tuned.






Bahama-time

10.23.2009

Lunchtime!


Hallo allemaal,

In onze brochure staat er een zinnetje in verband met de lunch: "Tijdens de lunch wordt er een variatie aangeboden van Griekse en Europese specialiteiten.
Ik laat jullie graag eens meegenieten hiervan, zij het dan alleen maar tweedimentionaal en via electronische weg: klik op de volgende link: http://www.nidriglobalsailing.com/greekfood.



Met een dikke proficiat aan Susan, onze 6 Beaufort kok!.

6.29.2009

Vliegende start




We zijn goed bezig! ...Behalve met het geregeld actualiseren van de captain's blog!
Maar kijk, daar komt met deze dus ook verandering in.
We schrijven 30 juni, en het weer is mooi in België! Ik kan het weten, want ik loop er in rond! Binnen een paar dagen zou ik - volgens astrologische en andere, meer bij de grondse berekeningen- voor de 5e keer "opa boot" moeten worden, en daar wou ik, als voorbeeldige familievader, graag getuige van zijn. Of dat zal lukken is nog maar de vraag, want er is nog niets gebeurd en binnen drie dagen richt ik de boeg alweer richting Egeïsche Zee. (een beetje veel beeldspraak, want ik vlieg natuurlijk gewoon met Agean Airlines daarheen).

Het zeilseizoen is dus goed gestart, en de Quattordici gedraagt zich voorbeeldig, zoals het een Italiaanse dame van goeden huize betaamt.




Het was anders wel met de hakken over de sloot wat de papierenwinkel betreft. Iemand die ooit een boot vanonder de Italiaanse vlag vandaan heeft gehaald om hem daarna onder Griekse (professionele) vlag te herbergen mag mij altijd eens contacteren als hij of zij dat binnen één jaar heeft klaargekregen. Bij mij heeft het in ieder geval precies 372 dagen geduurd. Da's dus méér dan een jaar. Mijn Griekse vrienden vinden dat dat eigenlijk nog niet zo'n slecht resultaat is. En ik die dacht dat we in een verenigd Europa leefden, met vrij verkeer van goederen en diensten. Misschien zijn ze in Schengen vergeten er een tijds-factor bij te schrijven, bij dat vrij verkeer.
Maar kom, op de valreep is alles in orde gekomen - met nog ruim 12 uur reserve tussen de laatste Griekse stempel en de aankomst van de eerste gasten - en de Quattordici vaart nu onder Griekse vlag en met de in het Grieks moeilijk uit te spreken naam "koyatorntitsi".


Dat heeft ook zo zijn voordelen, want bij de Griekse havenpolitie in de Sporaden kennen ze mij nu allemaal als 'die met de moeilijke naam'.
----------------

De zomer verloopt volgens plan en volgens de verwachtingen tot nu toe: veel zon, (nog) geen Meltemi, aangename temperaturen en alle andere ingrediënten (wijn, feta olijven...) die een zeilvakantie in Griekenland zo aangenaam maken.



Met dank aan onze eerste gasten, die ondertussen alweer sinds een paar weken de golven van de Egeïsche Zee hebben ingeruild voor de wuivende korenvelden van Vlaanderen.



Tot de volgende....








4.27.2009

Quattordici wordt klaargemaakt voor de strijd!


Beste Nidri blog-lezer

Bovenstaande foto illustreert het einde van het vaarseizoen 2008 met Quattordici in 2008.
Ik weet het, het is schandalig! Mocht ik journalist zijn, ik zou al lang van alternatieve inkomsten moeten leven. Aan degenen onder jullie die gedurende de laatste, pak weg, 12 maanden tevergeefs gezocht hebben naar nieuws van het Nidri/Quattordici front wil ik me graag met deze verontschuldigen. En beloven om het dit jaar beter te doen! Maar jullie weten ook hoe het gaat met beloften, vooral dan deze die je maakt met nieuwjaar...
Het is ondertussen al eind april en binnen een drietal weken begint het nieuwe vaarseizoen met Quattordici in de Griekse wateren.
Op dit moment staat ons vlaggenschip nog hoog en droog op de werf van Trikiri, in afwachting van een nieuwe (milieu-vriendelijke!) laag antifouling en nog wat kleine cosmetische ingrepen hier en daar.
Als alles goed gaat kiezen wij binnen een tweetal weken terug het ruime sop en zijn we onderweg naar Skiathos.
Voor het zover is probeer ik (binnen een paar dagen) toch nog een paar fotos van het onderwaterschip te publiceren. Jullie kunnen dan ook de "max-prop" bewonderen, die aan het uiteinde van de schroefas prijkt. Zo'n "feathering prop" is een mooi stukje mechaniek, en het helpt heel goed om dat laatste beetje extra snelheid uit het schip te halen. Da's altijd leuk natuurlijk als je een ander jacht voor je uit ziet varen dat je graag je achtersteven zou laten zien.
Het werkt als volgt: onder motorkracht functioneert de maxprop als een gewone schroef, met dat verschil dat je de "pitch" of de hellingsgraad van de bladen op voorhand kan regelen en zo de motorkracht maximaal omzetten in stuwkracht.

Eens onder zeil echter, draaien de bladen zich automatisch parallel aan de vaarrichting, zodat er helemaal geen wrijving bestaat tussen het voorbijglijdende water en de schroefbladen. Met als resultaat: geen turbulentie en een betere snelheid onder zeil.



Of we na al die uitleg deze zomer iedereen gaan voorbijsteken blijft natuurlijk nog te bezien: er is immers ook nog een schipper en.... een bemanning!!
Tot de volgende