8.31.2007

Vissen en Mamma Mia: 007!


siesta op Skantzoura



Een wat verwarrende titel maar het wordt hieronder allemaal duidelijk.
Eerst wat over de vissen. Al maanden slepen wij achter de Nidri onze vislijn mee, voorzien van een gesofistikeerd aasvisje, dat ervoor moet zorgen dat wij in onze eigen bevoorrading kunnen zorgen. Al onze inspanningen ten spijt is daar tot in het zeer prille verleden niet veel van in huis gekomen. De enige opwinding die het meeslepen van die lijn af en toe veroorzaakte was deze die we ondervonden bij het aanleggen van de Nidri, toen weer eens bleek dat we de lijn niet hadden binnengehaald en ze - ei zo na- in de schroef dreigde terecht te komen.
Daar is dus nu verandering in gekomen. Toen we enkele dagen geleden nog maar eens routineus onze lijn binnenhaalden vooraleer in Alonissos binnen te varen, bleek er zowaar iets aan te hangen! Eerst dachten we nog aan een plastic-zak (het optimisme was immers in de loop van de voorgaande maanden tot nul-niveau gedaald) maar wat bleek: we sleepten een -weliswaar al compleet versufte wegens misschien al een uur aan de haak hangende- échte vis mee. Het bleek een 2kg zware! mini-tonijn te zijn. Heb geen schrik, we halen geen kleine visjes uit de zee hoor, deze exemplaren worden niet echt veel groter, zo bleek bij navraag bij de experts. We hebben het milieu dus geen geweld aangedaan met onze vangst maar waren er in tegendeel heel fier op. Terugzetten in zee was voor het beestje toch geen optie geweest want veel leven zat er niet meer in bij het bovenhalen. Toen we in ons favoriete restaurant in Alonissos ons visje aanboden om het professioneel te laten grillen bleek het zowaar ook nog waardevol te zijn: 30 € de kilo, oftewel bijna 60 € alles bij mekaar (kop en staart worden hier bij het wegen meegeteld). Het zou dus, ook na aftrek van het 'stopselgeld' voor het roosteren, een economische maaltijd geworden zijn maar we hebben onze visvangst natuurlijk passend gevierd en na het uitbundig toasten op ons succes bleek de eindafrekening toch niet veel te schelen met wat we anders ter restaurant betaalden. Maar het was hééél verse vis en we hadden hem zelf gevangen.

hoera! het is gelukt


Iets helemaal anders: Skiathos trekt blijkbaar met de regelmaat van de klok een of andere Hollywood ster aan. Dat Goldy Hawn en Kurt Russell regelmatige bezoekers (en Nidri-zeilers) zijn, dat wisten de trouwste blog-lezers onder jullie al wel. Maar deze keer worden we hier wel érg verwend met Hollywood bezoek. Er wordt namelijk gefilmd voor de filmversie van de musical Mamma Mia, en het hele filmcircus is hier neergestreken voor een viertal dagen om een aantal buitenscenes in te blikken. De cast is niet mis: je kan hier dezer dagen in Skiathos-town figuren tegen het lijf lopen als Meryl Streep, Tom Hanks, Pierce Brusnan, Colin Farrow en nog wat andere mindere goden (wiens naam ik niet ken). Niet dat de zon er minder of meer door gaat schijnen, maar die hele filmgebeurtenis zendt toch wat extra vibraties door een anders al niet te stil Skiathos-town.
De oude haven is nu voor een paar dagen omgetoverd in een jaren 60-scene. Niet dat ze daar echt veel moeite voor moesten doen: ze hebben gewoon de verchroomde stoeltjes uit de bars weggehaald en de blitse namen vervangen door geschilderde bordjes met psaro-taverna. En de prijzen op de menus met een factor 10 of zo verminderd… Zo was dat in de jaren 60. En aan oude brommers en vespa’s hebben ze hier ook geen gebrek, dus de scène was vlug gebouwd. Skiathos is de volgende paar dagen een attraktie rijker en wie weet, als de heren/dames acteurs even niet weten wat te doen tussen twee shoots door, zit er misschien nog een dagtripje in voor de Nidri. You only live twice!


filmgekte

mijn favoriete bar is nu een visrestaurant





De groetjes.
Your captain